Gül Bahane…! Şiiri - Hikmet Güner

Güller bahçesinde bir gülü sevdim,
gül dikenli ama ben gülü sevdim.
Aslında ben güle baktım, seni sevdim.

Gül bahane… ben seni sevdim,
dikenine rağmen, acısına rağmen,
kanatsa da elimi, yaksa da içimi
yine de o güle döndü gözüm, o güle döndü nefesim.

Bir bahçenin ortasında duran tek bir çiçek gibi,
her şey susarken sadece o konuştu.
Rüzgâr dallarını salladıkça
sanki yılların yükü yapraklarına dökülüyordu.

Ve anladım ki…
gül dediğin bazen bir çiçek değil,
bir hatıranın şekli,
bir sızının rengi,
bir duygunun sessiz tanığıdır.

Dikenine rağmen sevilir,
çünkü bazı şeyler acısıyla bile güzeldir.
Gül bahane…
ben seni böyle sevdim.

HİKMET GÜNER
16/06/2013