Teşhis Şiiri - Murat Avcı Ozan

​"Sorun," dedi doktor, gözlüğünü silerken,
"Gözünüzün insanları küçük görmesi değil.
İnsanlar küçülüyor gözünüzde, siz bakarken,
Ve maalesef, tıp da buna çare değil."

​Ceketimi alıp çıktım hastaneden,
Hava tam şiir yazılacak ceket havası.
Sokakta bir kalabalık, bir telaş ki sorma,
Sanki mikroskop altında karınca duası.
​
Yıllarca "kibirli" dediler arkamdan,
"Burnu havada, selamı esirger" dediler.
Oysa ben ne yapayım, azizim?
Gözümün önünde daraldı elbiseler,
Ufaldı o kocaman caddeler.

​Mesela bizim müdür, hani o devasa ego,
Şimdi kaldırımda kalmış bir kırık topaç.
Bağırıyor yukarılara bir yerlere, duymuyorum;
Cebime koysam kaybolur, korkuyorum.

​Eski sevgilimi gördüm dün köşe başında,
O uğruna ömrümü, dünyaları yaktığım kadın;
Gözümdeki o yangından geriye kala kala
Bir sigara külü kadar kalmış şu fani dünyada.
​
Adımlarıma dikkat ettim ezilmesin diye yanlışlıkla,
Eğilip avucuma alıp teselli edeyim dedim,
Baktım, fırtınalar kopardığım o koca derya,
Bir çay kaşığı suda boğulmuş gidiyor çoktan.

​Sesi geldi sonra, sanki bir uzak radyo tiyatrosu,
Arka planda parazit, derinden ve ufacık...

​Trafikte o lüks arabalı magandalar,
Şimdi akülü araba süren çocuklar.
Kızamıyorum da artık hiçbirine,
Hepsine bir acıma, bir şefkat...
Bir kibrit kutusuna sığar olmuş koskoca memleket.

​Çaresi yokmuş, varsın olmasın doktor bey,
Böyle daha güzel dönüyor dünya.
Yukarıdan bakınca her şey aslına rücu ediyor,
Büyük adamlar, büyük laflar, büyük yalanlar...
Hepsi birer toz bulutu, hepsi fasa fiso.

​Gözümün ağrısı başka benim,
Herkes küçülürken şu alemde,
Bir ben mi sığmıyorum gökyüzüne?

​Neyse, bir cigara yakayım bari,
Dumanı kapatır belki bu küçük manzarayı.