Gönül Terazisi Şiiri - Muhsin Yener

İnsan, hayat yolculuğunda eksiklerini tamamlamak ister. Kimi zaman bir dostla, kimi zaman bir sözle, kimi zaman da yaşadığı bir kırılmayla Hepimiz, gönül gözümüzle bakabildiğimiz insanları hayatımızın en kıymetli köşesine koymak isteriz. Ve içten içe, onların gönlünde de aynı yeri bulmayı umarız.

Ama hayat, sadece güzel niyetlerle ilerlemiyor. Bazen en samimi duygularla yaklaştığımız bir insan, kendi içindeki benlik, bencillik, kibir ve kendini beğenmişliği yenemiyor; öfkesine, kibrine teslim oluyor. İşte o an, kırılan sadece bir ilişki olmuyor; insanın iç dünyasında da bir sarsıntı yaşanıyor. Ben de böyle bir anın içinde kendime döndüm. “Acaba ben de böyle oldum mu?” diye sordum.

Cevabı zor değildi. Evet, ben de zaman zaman öfkeme yenildim. Ben de kırdım, ben de üzdüm. Ama hiçbir zaman bir insanın özünü yok saymadım. Kızgınlığım geçince, sevgimi ve saygımı geri çekmedim. Çünkü öğrendim ki, insan bazen en çok kırıldığı yerden öğrenir. Ve bazen en çok kırıldığı insan, ona en çok şeyi öğretir.

İnsanları kaybetmek kolaydır. Bir söz, bir anlık öfke, bir yanlış anlaşılma yeter. Ama kazanmak… İşte o, emek ister. Sabır ister. Yürek ister. Kendimizi doğru ifade edebilmek ise bu yolun en önemli anahtarıdır. Üstelik bu ifade, sadece sözle olmaz. Sevgimizle olur, merhametimizle olur, duruşumuzla olur. En çok da hoşgörümüzle olur.

Hoşgörü Gün geçtikçe en çok yitirdiğimiz değerlerden biri. Oysa insanı insan yapan, tam da budur. Karşımızdakini tartmak, anlamaya çalışmak, ama gerektiğinde de kendimizi koruyabilmek… Çünkü herkes hayatımıza iyi gelmez. Bazı insanlar vardır ki, sizi yukarı taşır. Bazıları da fark ettirmeden aşağı çeker.

Bu yüzden gönül gözümüzü kapatmamalıyız. Ama aynı zamanda, kimleri hayatımızda tuttuğumuzu da iyi bilmeliyiz.

Benim de kaybettiklerim oldu. Ama hiçbirini bilerek kaybetmedim. Belki öfkemle, belki farkında olmadan… Eğer kırdığım biri varsa, içtenlikle özür dilerim. Çünkü ben kimseyi üzmek istemem. Sevdiklerimi kaybetmek istemem. Onlar benim için birer hazinedir.

Hayatımda yer verdiğim insanlar, hassas bir teraziden geçmiştir. Değer verdiğim insanı kolay kolay silmem. Hataları olsa da Çünkü insan hatasız değildir. Ama samimiyet, her hatanın üstesinden gelebilir.

Benim gönlüm açık. Kapım açık. Kalbim açık.

Yeter ki insanlar, o kapıdan girerken kalplerini de yanlarında getirsinler.