Gönül Sürgünü Şiiri - Fırat Dicle 2

Mor menekşem, sevda ne bir buket çiçek, nede kristal bir bardak da birkaç yudum şarap. Nede bir masanın üzerine dikilmiş ve yanmakta olan bir mumun ışığına sığınarak bakışmaktır. Sevdanın gecesi uykusuz, gündüzü huysuzdur. Sevda, zamanın başka bir boyutudur. Sevda uykusuz gecede sen, rüyalarda sen, uyanıldığında sen, aynaya bakışta sen, her nefeste sen, her göz kırpışında sen, göz kapaklarında sen, her lokmada sen, her yudumda sen ve kısaca sevda beni sen edendir. Sevdanın gözleri ateştir, her bakışı yakar.
Sevda da riya yoktur, sevda sadedir. Bu nedenle kapamaya çalışma o mor menekşe yaprakları gibi göz çevrelerini. Sevda meraklanmak, merak etmektir. Sevda da şehvet olmaz, sevdanın bedeni olmaz, sevda ruhların bütünleşmesidir.
Sevdalının sevdası ona özeldir. Kıskançtır. Koruyucudur. Yer gelir kızgın, yer gelir kırgın olur. Buna rağmen gönül kafesinde renk renk kelebekler uçuşur.
Öyle her sevdalıyım diyene de inanma! Sevda öyle saman alevi değildir çabuk tutuşup, çabuk sönsün. Sevda için için yanmaya başar, tutuştumu alevleri göğe değer, dumanı güneşi kaplar. İşte o zaman sevdalıyla birlikte yanmadıysan bir daha yanaşamazsın.
Sevdalı sevdası için nefsi arzularından vazgeçer. İşte artık bundan sonra aşkın üst mertebesi vecd gelir.
Bu nedenle en baştan buyana aşk dünya hazının olduğu yere, nefsi arzuların tatmin edildiği yere uğramaz. Bu ortamda yaşananlara da aşk denilmez.
Mor menekşem! ben senin için, için için yanmaya başlamışken, sen bensiz mutlu ol. Artık ömür hayatımın miladı oldun ve hayatım senden önce ve senden sonra olmak üzere ikiye ayrılmış olacak. Senin için akıttığım göz yaşları ebedi hayatta sevdamın şahidi olsun, Nede olsa sevdalı sevdasının mutluluğunu ister. Benim yolum dikenli ve ateşlidir. Senin gidişin beni müebbette hüküm etse de, mutluluğun sabrım olur.

Beni her kelebeğin uçuşunda, mavi göklerde uçan güvercinin kanadında, coşkun coşkun akan şelalede, ilk baharda açan çiçeklerde, yağmurdan sonra açan gökkuşağının renklerinde, bir bebeğin gülüşünde bul. Selametle kal. Hoşça kal.
GÖNÜL SÜRGÜNÜ
Bir tohum idim filizlendim, çiçek açtım, sonra koparıldım, gönül ocağında yandım ve kül oldum, savruldu küllerim havaya, toprağa ve suya. İşte böyle yok oldum.
(Beni mazur görün, bir daha katiyen rahatsız edilmeyeceksiniz.)