Gönül konağı Şiiri - Serdar Tunçluer

Sen hiç ölmedinki
Kahrolmandan vaktin kalmadı ölmeye
Ve kan kusman bakla tarlalarına
Baklalara acıdım,sen hiç büyümedinki
Sen hatta hiç doğmadın
Ve hatta güneş doğmadı üstüne
Mehtabı bilemezsin
Sen dolunayı görmüş olamazsın
Sandalında sallanmış olamazsın akşamın denizinde
Çünkü sen meleğisin ölümün
Sen öldürensin
Ölüm denizlerine çekersin insanı
Çektikçe çektirirsin
Boşa çekilir küreklerim zamandan
Sen misli ile çektirdikçe
Lutfedip bir liman buldurursun bazı koynunda
Kısadır müddetin su bulunmaz
Kapalıdır dudağın kaynağında
Kördür gözlerin
Sağır kulakların
Hissiz ellerinle
Öldürdün..
Gönül konağımda.