GÖNÜL BORCU
Sisli bir sabah gibi yarım ve uzak
İstanbul…
Ben yine kıyısında bekleyen
eski bir iskele gibi kalırım
Akşamları
martılar iner omuzlarıma,
Bir vapur düdüğü
içimde eski bir yarayı yoklar
Rüzgâr geçer
Vapur geçer
Yıllar geçer
Bir avuç ekmek kırıntısı getir
Bir avuç gözyaşı dolu dolu,
Komaz bana hiçbir yoksulluk
Ben ki, derdini kahrını çekmişim bu şehrin…
Biliyorum
Gözlerin misafir
Ellerin esir
Saçların yürüyemediğim en uzun bulvar
Taşından toprağından vazgeçtim
Kaşında gözünde hasretim var
Bana bir İstanbul borcun var…
Gel / Sen
Ver / Sen
Git / me /Sen
Erdal Karadağ
07 Ocak 2014
Kayıt Tarihi : 12.04.2026 18:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
