Gönül Şiiri - Can Manifesto

Ben sana kimseye savrul demedim ey gönül.
Kendin buldun,
Kendin tutuldun,
Kendin kayboldun.

Ceremesini bana bıraktın sahipsiz akşamların.
Gün batarken suratıma batıyor şafakların.

Ne olacak şimdi? Veda mı edeceksin kokusuz güllere?

Üç solukluk dünyayı ikincide terk edersen millet ne der?
Ya da salla elalemi; buhran duran sözleri kim sever?

Kalk, sabah oldu. Düşünme geceden yakılan düşleri.
Ne öyle o suratın? İmansız bulut gibi durur durur yağmazsın.
Hangi denizde gemin vardı da utanmadın batırdın?

Sevda mı tükendi ömründe, sana başkası mı yasaktı?
Tanıştığınız günün akşamında el kızına aşık olmak…
Ne kadar da aptalcaydı.

Ne sanmıştın sanki, cenaze selası gözlerine mi tutulacaktı?

Ey gönül
Kendine hakim ol,
Buralara mukayyet ol.
Geceleri sessiz ol,
Allah'a emanet ol.