Gönlümün Ummanları Şiiri - Kasım Kobakçı

Gönlümün ırmakları, gürleyip akmalıdır,
Ruhumun surlarına, umutlar takmalıdır,
Aydınlık yarınlara, meşale yakmalıdır,
İçimin çağlayanı, kükreyip coşacak mı?
*
Derinlikten fışkıran, sularım durulmalı,
Gökyüzü, bulutlara sevinçle sarılmalı,
Düşlerin doruğunda, menziller kurulmalı,
Uzakların hasreti, dağları aşacak mı?.
*
Gecenin sinesine, yıldızlar asılırken,
Şafağın ışıkları, usulca basılırken,
Kederin rüzgarları, derinden kasılırken,
Umutların ordusu, menzile koşacak mı?
*
Ovalar sularından, hayatı bulduğunda,
Kuşların nağmeleri, ormana dolduğunda,
Güneşin sıcaklığı, tenimde kaldığında,
İçimdeki nehirler, bendinden taşacak mı?
*
Hüznün bulutlarını, rüzgarlar sürecek mi?
Sevincin deryasına, coşkular girecek mi?
Huzurum gölgesinde, mutluluk görecek mi?
Ruhumun fırtınası, öndere koşacak mı?
*
Irmaklar, denizlere durmadan akıyorken,
Gökyüzü, aydınlığı usulca yakıyorken,
Gündüzün heyecanı, zulmeti yıkıyorken,
Aydınlık yarınlara, sellerim taşacak mı?
*
Dalgalar kıyılara, hiddetle vurduğunda,
Yarınlar, umuduyla ayakta durduğunda,
Rüzgarlar, enginlerde hayaller kurduğunda,
Yıldızların ışığı, yollardan aşacak mı?
*
Bulutlar yüklerini, engine döküyorken,
Aydınlık, gölgeleri kökünden söküyorken,
Ağaçlar, dallarını derine büküyorken,
Karanlığın bağrından, güneşler doğacak mı?
*
Kudretin elleriyle, zorluklar aşılmalı,
Gerçeğin izlerinden, mekana varılmalı,
Bütünleşip, daima inançla sarılmalı,
Gönlümün ummanları, ebedi coşacak mı?