Gölgeli Yüzler Şiiri - Mehmet Fatih Karkın

O kadar çoktu ki mevsimin insana verdikleri
Günün göz alıcı ambalajlarda getirdiği her şeyi
Olağanca hızla tüketiyorduk
Sanayi artıklarıyla doluydu çöp bidonları, sokaklar
Şehre taşınan unutmuştu
Tohumun nasıl boy verdiğini
Ve sonraki yıl paydaşlığı, imeceyi
Oysa kıtlık zamanı diye başlardı eskiler
Bu yüzden belki kıymet o denli, derindi
Görmenin değeri için
Kör olmaya gerek yoktu
İdare lambasının gazı altın pahası
Sınırsızca tüketiyorduk
Şöyle diyordu iki binli yılların bir reklamı
Dini kurallarına göre kesilmiş ve
Köy usulü tütsülenmiş tavuk
Sen elini ayağını çek üretme, ben varım
Sultanlık üç kuşak değil miydi, bitmişti
Zaman aşımı beğenmiyorduk birbirimizi
Ve artık aynada gördüğümüz
Güzellikten başka hiçbir şeydi
Şey yani kendim mi?
Maskedeki ben mi?