Gölge Şiiri - Ömer Albayrak Hayat Mr

Sana ulaşamadım.
Gölgen vardı,
ona yaklaştım.

Ne garip,
insan sevdiğine varamayınca
duvardaki karanlığıda sevebiliyor.
Akşam oldu,
gölgen uzadı.
Ben konuştum,
o dinledi.

Sana söyleyemediğim
ne varsa
gölgene söyledim.
Adını anmadım.
Adın zaten
her yerde.
Bir sandalye çektim karşısına,
oturdum.
O sustu,
ben sustum.
Birbirimizi
çok iyi anladık.

Senin yüzünü özledim,
gölgen yüzünü dönünce
onu da kıskandım.
Ne tuhaf bir aşk bu;
sen uzakta,
gölgen yanımda.
Ben sana sarılamadım,
gölgeni duvara sıkıştırdım.

Bir gece
ışığı da kapattım.
Gölgen kayboldu.
O an anladım;
ben seni değil,
senden kalan karanlığı
yaşıyormuşum.
Sabah oldu.
Güneş vurdu duvara.
Gölgen geri geldi.
Ben yine
sana kavuşmuş gibi oldum.
Oysa sen yoktun.
Ben vardım.
Gölgen vardı.

Bir de
sana söyleyemediğim
bunca sevgi.