Gökyüzü Şiiri - Hulia Bayrakdar

sana bakarken akıyordu
gökyüzü,
yüzüne işleniyordu
yıldızlar
o gözlerinden arşa çıkıyorduk,
sonsuz bir evren kuruyorduk
ve okyanus
benim çözemediğim soruları içeriyordu
fakat sen
dingin duruşunla cezbediyordun,
göğsünden dökülen
ay gibi parlıyordun
kaç kilometre öteden görüyordum,
çekiyordu ruhlarımız
birbirimizi,
aynı gönlüme saplanan
çiçek gibi
beraber büyütüyorduk
hangi rüzgara başını eğiyordu,
bilmiyorum bile
ve ruhum
sendeki her acıyı alıyordu,
dalıyorduk bu gecede
hayallere