Eksilir gün penceremden

Eksilir Gün Penceremden

– Hayalimin Çocukluğu

Penceremden sabahın ilk ışığı damlar.
Annem sözlerini sessizce fısıldar.
Yüzümde eksen çizer dünden kalan dualar.
Bir sessiz bilmece gibi yavaşça gün başlar.
Küçüklükten kalma düşer aklıma öğütler.

"Aç gözünü!" derler, "Yürü geleceğine;
takılıp kalma geçmişin peşine."
Saklanırım bazen, dolanırım sessizce...
Ama geçilmez çocukluğun ötesine.

Bana mirastır babamın iyi niyeti,
annemin bitmek bilmeyen okuma ilgisi.
Duvara düşer soluk bir hatıra;
babam alfabe gibi,
annem bir harf ara sıra.

Bu kalemle dönerim eski günlere.
Paslı özlemler düşer dizlerime.
Dizginlenir cebimdeki susturulmuş acılar...
Ailem hâlâ o eski zemzem gibi kokar;
içtikçe arındırır,
idil misali masallar.

Adım atarım çelimsizce,
peşimde çocukluktan kalma ümitle.
Yanımda her daim duran o güzel aile,
kötülüğü taşıyamaz bu dilde.

Küskün bir tebessüm yer eder, derinde.
Ne yitirdiysem kaldı geride.
Sevda değil,
sitem değil bu yürekte.

Bir ömür saklanır çocukluğum menzile;
ne eksilsin soframızda ne de hâneyle,
nazireyle süzülen eski bir dize,
eksilmesin gün penceremden — aileyle.
serbest bicim