ellerinin bıraktığı yaraların gölgesi
gizli günahlara çağıran sesin
hayatın varlığı senden ibaret.
gözlerimin aradığı boşluk,
Nasıl doyulur sana, bilmem.
Saatlerce izlesem yüzünü,
Kirpiklerini saysam tek tek.
Sesin hiç gitmese,
Her sabah doğsa odama...
Her an görebileceğim bir evde
, Varlığınla var olsam.
Say ki anıları yaşatıcak kadar birikimim var
Çok ağırlaştım göğsümde yatıracak yerim var
Yeniden başlayacağım belki umudum var
Ama şimdi gel tekrarlayalım her şeyi
Aynılık eskitmez ki bizi
Nefret etmedim mavilikten
İnsan umudunu kaybeder mi hiç
Bir gün batımında kaybeder
Yada hiçbir zaman umutlu değildir
Sana yoksunum,
Geçmişten diğer zamanlara..
İmkansız oluyorsun,
Ömrümce aradığım..
Rüyalarımda yaşıyorsun
Uyanınca anladım.
uzaksın
gidilmez bir yol gibi
bitmeyen hasret gibi
sönmeyen mum ışığında
yeniden sevmek gibi
yorulacağını bilerek
Varsın. Alabildiğine varsında,
Dahada var oluyorsun günden güne,
Bir deniz oluyorsun mesela.
Uçsuz bucaksız bir deniz.
Bilmem hangi limandasın?
Belkide bir balıksın?
seninle vedalaşabilecek kadar bağımız yok,
Rastlanacağım kadar yakınlık..
Sarmaşıklar kurusa bile ayrılmazken
kader eline taşı alsa bizden tarafa çizmezdi.
Birbirimizde bir kaç ufak hatıra kalmaktan ileri gidemezdik,
Ne sen o derinliklerdeydin
Sen bir yanını kaybettin,
ben de saçlarımı.
Sendin bütün görünen,
bendim güçsüz, yarım kalmış.
Acılara gereğinden fazla ağlasam,
şimdi yıldızlar daha bir uzakta
ay daha az parlıyor
güneş ısıtmıyor
o geçtiğiniz yerde bizim ayak izimiz var
hemde yüzlercesi, koştuk yürüdük
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!