Hayal denizinde yol almaya başladık
Kahramanlar bağırdı
Yelkenler fora gidiyoruz
Hayatın amelesi gibi
Yorgundu yüreklerimiz
Çok ağladığım doğrudur
İçime içime
Bilmezler ki
Dışım kalın kabuktan
Kahkahalarım yüzümde
Kaybettiklerim de oldu
Vazgeçtiklerim de.
Bazen canım yandı,
Bazen nefes aldım.
Umut,
Ruhumda hep takılı kaldı.
Hayallerim ve sen vardın
Ellimi uzatsam dokunuverecektim
Korktum !
Yanında bir mutluluk ışığı vardı sanki
Saramadım dokunamadım
Bilemezdim
Zordur kelimelerin büyüsü
Hayallerin batan güneşe özenmesi
Suskun bir yürek gibidir
Kalp ağrısı
İnce ince sızlar
Okyanusun derinliğinde kaybolan
Hayat işte
Nereye diyor
Koşarken uzak diyarlara
Prangalara bağlıymışım meğer
Hayat işte
İnsanın aşkım diyebildiği
Hayatının anlamı kabul ettiği
O büyülü muhteşem sesle
Uyandırılması
Meğer ne güzelmiş
Unutmaya yüz tuttuğum
Şarkılara yazdım anlatamadıklarımı
Türküler yaktım duyduklarıma
Notalar içlendi de vurmadı sazın tellerine
İsyan etti kalem
Yazma dedi kağıdına
Bir gece daha bitiyor
Koyu karanlık yerini
Aydınlığa bırakırken
Sabahın ilk ışıkları
Martıların sesinde akseder
Zaman denilen dipsizliğin
Anaforlarında hızına yetişemedik
Deli gibi akıp geçti.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!