Gök gürledi içimde Şiiri - Erdem Duran

Sağanak yağmura teslim oldum,
şimşek çaktı, gök inledi.
Adeta sular seller aktı,
bir baktım… sokakta kimseler yoktu.
Gök gürledi içimde…
Çocuklar kaçıştı korkuyla,
hayvanlar sığınacak yer arıyordu.
Bir telaş, bir sessizlik çöktü şehre,
herkes kendi yalnızlığına saklanıyordu.
Gök gürledi içimde…
Balkona çıktım sonra,
derin bir nefes aldım usulca.
Yağmurun kokusunu çektim içime,
toprakla gökyüzü karıştı ruhuma.
Gök gürledi içimde…
Dereler taştı, yollar sel oldu aktı,
ah… ah ki ah, gönül pınarım taştı.
Gözyaşım vurdu yine kıyılarıma,
içimde kopan fırtına dinmedi, saklı kaldı.
Gök gürledi içimde…
Tarlada ekinler sular altında kaldı,
çamur sardı her yanı ağır ağır.
Bir bereket ki yer yarılmışçasına,
olağanca yağıyor üstümüze durmadan.
Gök gürledi içimde…
Bir sigara yaktım ardından,
dumanı yağmura karıştı yavaşça.
Gözlerimi kapattım…
ve o an, içimde bir şeyler çatladı.
Gök gürledi içimde…
Rüzgâr adımı fısıldadı sanki,
gece üzerime biraz daha çöktü.
Sokak lambaları titredi uzakta,
zaman bile sessizce çözüldü.
Gök gürledi içimde…
Sigaramın son nefesinde
bir vedayı yaktım usul usul.
Küller düştü ıslak zemine,
ben de sustum… içim gibi yorulmuş.
Gök gürledi içimde…
Ve anladım o an,
yağmur sadece gökten yağmıyordu;
insan bazen kendi içinde de boğulur,
sessiz, kimse duymadan…
Gök gürledi içimde…