Göçebe Galaksi Şiiri - Ahmet Ihsan Arac

Göçebe bir galaksinin donen dunyasi
Dogmadan basladi insanin yasi
Körebe yolcunun su kivrak naasi
Donuyor dunyayla hoyrat ve asi

Dünya doner insan da doner
Dunya gunes insan dunya etrafında
Gecesi siya, gündüzü nur olur
Nurdan ve irinden Kurnalar kurulur

Kendi etrafında dönen insanda
Gece ve gündüz elde eder.
"Ben" gecedir. Gündüz ise diğerleri...
Ilahi iradedir gezdirir mevsimleri

geceleri kendinle kalakalırsın,
Gündüzler ise paylaşılır diğerleriyle.
paylaşılmayan gündüzler de geceden sayılır;
nefsinden çaldığın gecelerin aydınlandığı gibi.

Ey İlahi irade etrafında dönen insan;
Haber var mevsimlerin şahından,
İnsan da göçer ya mevsim mevsim,
Yastan yasa, Kundaktan bastona

İşte biz bir yolcu dunya bir kagni
Durduramazsın ne zamani ne ani
Bu bir kinetik enerji ve sen bir fani
Nerde gugun, gencligin, nerde hani

Oysa yedi veren güldür bu gitmeler
bu gitmelerde ilahi iradeye sığınmalar.
O halde Salma kendini daha yolun var
O güce bırak yolculuğun farkina var

Bak ne güzel yapraklar, öten kuşlar...
Hızla geçiyor mevsimler, karlar baslar
Otobüsten bakarken dalar bakislar
hayat deresi boyunca agaclar akar

Bir kartal yükseklerde avını arar.
Ve bin nefes dogarken bin nefes cikar
Her şey acik gökteki yıldızlar kadar
Ve de karisik yerdeki calilar kadar

Son durağa kadar yollar kayar,
Tıpkı kaydığı gibi dizleri zayıf ayaklar.
Ve hazirlanir mahşerde inecek bavullar...
Ve iste asil yolculuk yeni baslar.