Gizli Sevdam Şiiri - Rüstem Polat

İnsan sevdiğine doyamaz derler ya gizli sevdam ben sana bakmalara doyamadım,
Senelerin yorgunluğunu atamadım, belim büküldü, omuzlarım düştü derdim hep kendime,
Sen bu kadar yakınımdayken bi o kadar uzağımdaydın..

Ben bana hep derdim sevemezsin bir daha kimseyi, alamazsın o zalim ayrılığın yükünü, kalbine yükleyemezsin. Hem daha toparlanamadın bile senelerce, yapma bunu kendine. Sevmek güzel ama sevmeyi bilmeyenlerin elinde heba oldun, yapma bunu kendine, yapma diyerek sakladım kendimi.

Sen bu kadar güzel nasıl bakabildin gözlerime?
Sen beni o karanlıktan nasıl alabildin?
Sen var ya sen lal ettin beni,
Derdimi unutturup derman eyledin,
Gözlerin değdiği an gözlerime fark ettin biliyorum ama diyemedim işte..

Yakından sevmekten daha güzeldi seni uzaktan sevmek,
Kaybedemezdim ki hem seni.. Benim yüzümden bi damla yaş aksa gözlerinden, kaldıramazdı bu yüreğim. Affedemezdim kendimi.

Bilmeden hissediyormuş gibi sevdin ya beni masumca,
Bir dokunuşun vardı bir de beraber çocuklaştığımız, her anımız kazındı beynime. Ben “biz” diye biriktirirken tüm anılarımızı sen bizi bilmiyordun.

Dedim ya yakından bu kadar güzel sevemezdim seni, anılarımızı alıp gitmek mi düşerdi belki de..
Anılarımız ve sen kalmıydın yanımda?
Biz dermiydin, sever miydin beni?
Alıp derman olduğun benimle, bu yolda yürür müydün?

Bir gün gideceğin o vaktin yaklaştığı geliyor aklıma, nasıl bi sevdaydı söz geçiremedim kalbime, dinlemiyor işte kalbim ne yapayım, bakmasaydın öyle güzel gözlerime.

Sana gitme diyemem ama benimle kalabilir misin?
Sana beni sev diyemem ama gözlerin ilaç bana,
Sana ben.. ben.. sanaaa
Kal.. Gitme diyorum.
Gözlerinden ayırma beni, bitmesin diyorum.
Gizli sevdaymış bu, gör beni diyorum.

Biliyorum sen de biliyorsun, sen de seviyorsun,
Yoksa neden “gözlerinle gözlerimin konuşmasını bekliyorsun.”

Sen gitme..
Kal.

Hep merak ediyorsun.
Velakin ben biliyorum, bilmemezlikten geldiğime falan bakma.