Dağınık hisler Şiiri - Rüstem Polat

Hüznün son damlasında tükenen umutları suluyordum gecenin karanlığında,
Acının uçurum noktasında kahve ile doğan güneşi ,çaresiz kalan emeklerimle kıyaslarken bulutların arkasında kalan göremediğin çabamı . Görenler susmaz ve ben artık konuşamam hayalinle .
Yeşersin umutlar, acılar dinsin ve çaresizlik bensizlik yokluğunda inşaa edilsin yüreğine.
Hayali kapın olsun gerçeği sana fazla , hayalide sana fazla olan kapının en uçsuz noktasında kalsın, çabaladıkça boşlukta çakılacak çabaların.
nakış nakış işlenmiş evinden çıkıp ,Temelinden demirsiz, betonundan çalınmış güvendiğin evin , Handan açık kapısında yıkılmanı istemez yüreğim .
Yıkan sen, yakan sen, giden gelen sen , umut yeşerten solduranda sen ..
Enkaz altında beni koyan sen ..
Gök mavi , tozdan görünmez halde yüreğim . Tozu sen, mavisi ben neylen.
Sensizlik uçurumunda ektiğim çiçeklerimi suluyorum elimde kahve ,
Umudu ben , kokusu ben , dalından koparınca kuruyan yanı sen , ama kuruyan yapraklara can suyu veren ben yeşerecek umut sen neylen. Yakmış sigarasını eline yakışmaz, karşımda oturan sen ,
yaktığım sigaraları unutup diğerini yaktıran sen neylen.