Gizem küpleri Şiiri - Murat Ülkü

Gizem küplerini açıp bakarsın,
Kimi sevgi taşır, derya misali.
Kendi narına da yanıp yakarsın,
Kimi nefes tüketir, rüya misali.

Derinlik her kulun harcı değildir,
Bazısı sığ sudan geçemez evlat.
Gönül kapısı bir ince eğildir,
Yüzeyde yaşayan seçemez evlat.

Dokunmadan geçer hayat yolundan,
Ne bir iz bırakır, ne bir hatıra.
Anlamaz bülbülün zarından, dilden,
Sığmaz duyguları tek bir satıra.

Sevgi bir tohumdur münbit toprakta,
Vefasız ellerde solar mı solar.
Mânâ gizli kalır kuru yaprakta,
Görmeyen gözlere karanlık dolar.

Kimi sevgisini böler de sunar,
Çoğaltır dünyayı, güldürür yüzü.
Kimi bencilce bir kuyuda kınar,
Karanlık içinde kaybolur izi.

Kapasite dar ise sığmaz içine,
Yüce duyguların ağır yükü var.
Bakmazlar insanın ruhu neçine,
Kimi dar kalıpta, dünyası da dar.

Etkilenmek gerek, yanmak da gerek,
Bir canın derdiyle kanmak da gerek.
Vuslatı dillerde anmak da gerek,
Ufka sevda ile banmak da gerek.

İz bırakmak için yürek lazım hey!
Emek ister sevda, sabır ister can.
Gönülden gönüle kurulur bir hey,
Görmezden gelene her mevsim hazan.

Hayatın içinden geçerken sessiz,
Bazısı rüzgârdır, değer de geçer.
Kimi kalıp gider dilsiz ve izsiz,
Kimi boynunu da büker de geçer.

Garip Murat söyler hakikat budur,
Derinlik ruhtadır, bedende değil.
Sevgiyle yoğrulan en temiz sudur,
Menzile varmayan bu bende değil.