Gitmeyen Gidiş Şiiri - Mustafa Alp

sorma neden.
çünkü bazı cevaplar
insanın diline değil
kalbine ağır gelir.

ben sana iyiyim derken bile
gözlerim başka bir hikaye anlatıyordu.
ama sen
insanın gözlerini okumayı hiç öğrenmemiştin.

o yüzden sorma neden.

bir akşam
her şey aynıyken değişti içimde bir şey.
sokaklar yine aynı sokaklardı,
lambalar yine aynı sarı ışıkla yanıyordu.
ama ben
ilk defa bu kadar yalnız yürüdüm.

yanımda sen yoktun
ama mesele bu değildi aslında.

insan bazen
birinin yokluğunu değil
onun bir daha hiç gelmeyecek oluşunu hisseder.

işte o gece
o duyguyla tanıştım.

sorma neden.

evin kapısını açtım
ve anladım ki
bir ev bazen sadece duvarlardan ibaret kalabiliyormuş.

sen gidince
koltuklar eski yerinde duruyor
ama sohbetler kayboluyor.

bardaklar aynı raflarda
ama çay eskisi gibi ısıtmıyor insanı.

pencere yine aynı manzaraya bakıyor
ama kimse gel bak ne güzel demiyor artık.

ve ben o gece öğrendim
insan bir evi değil
içindeki sesi kaybedince yalnız kalıyormuş.

sorma neden.

çünkü bazı gidişler
kapıyı kapatıp gitmez.

birazı duvarda kalır,
birazı yastıkta,
birazı da insanın kalbinde.

sen gittin
ama gülüşün
bu evin içinde dolaşmayı bırakmadı.

bazen gece yarısı
mutfaktan bir ses gelir gibi oluyor.

bazen rüzgar perdeyi oynatıyor
ve ben
bir an sen geldin sanıyorum.

sonra anlıyorum.

insan en çok
umudu yanıldığında kırılıyormuş.

sorma neden.

çünkü ben seni
gitmeyeceğini sandığım yerden sevdim.

insan bazı insanlara
sanki sonsuza kadar kalacaklarmış gibi bağlanıyor.

ve hayat
tam da oradan kırıyor insanı.

ben seni
en savunmasız yerimden sevdim.

ve sen
tam oradan gittin.

sorma neden.

geceleri uykum bölündüğünde
ilk düşündüğüm şey sensin hala.

alışkanlık mı
yoksa kalbimin inadı mı bilmiyorum.

ama bazı isimler
insanın içinden kolay silinmiyor.

bazı insanlar
gitse bile bitmiyor.

insanın içinde
sessiz bir oda gibi kalıyorlar.

ve bazen
hiç beklemediğin bir anda
o odanın kapısı açılıyor.

ben yine sana dönüyorum.

sorma neden.

çünkü ben
seni anlatmaya kalksam
bir şiir yetmez.

bir ömür gerekir.

ve işte buradayım,
kırık bir evin köşesinde,
parçalanmış bir kalbin içinde.

sessizim, ama içimde fırtına,
ve kimse bana dokunamıyor.