Dur Ey Yolcu Gitme Şiiri - Müslüm Bayram

Atını mahmuzlayarak dörtnala giden ey yolcu
Dur gitme!
Ateş çemberidir ilerisi, kentler harabe örendir
Gitme...
Çiğneme garip toprakları
Kırılmış fidanları.

Önünde ki uçsuz bucaksız ova seni yanıltmasın
Hüner değildir buralarda at koşturmak
Her bir zerresinde çocukların masumiyeti ayak izleri
Ağlatma…Çoğaltma ıstırabı.

Sanma ki gökte sen bir kartalsın!
Altındaki yağız kısraktır seni rüzgâr gibi uçuran
Kibrini yen…Galibe gel!

Mahmuzlama atını yorma
Oyuncak bebekleriyle yan yana koyun koyuna uyumaktalar
Sakın basma!
Gözyaşlarıyla sulanmış kurumuş topraklara
Ezgileri unutulmuş,
Hayalleri yağmalanmış
Susturulmuş yetimler diyarına.

Uzaklarda gördüğün fener direkleri
Seraptan yanılsamadır gözlerindeki
Yıldızları düşürülmüş barış ateşiyle karartılmıştır
Ocaklarda yanık kokusu var
Ey orta hayat direğimin
Dinmeyen sızısı.

Coğrafyamız gibidir renklerin
Mavi göklerine asılmış
Ay hilali ebemkuşağım!
Oyun kurucularının gözleri kamaşır güzelliğine
Bulutlara yakılmış çoklu ağıt gibi
Yağmura durur.

Dur ey yolcu gitme... İlerisi karışıktır
Dost görünümlü güller atar
Güler yüzleri benim iki gözüm
Sakın aldanma...
Hilebazlıkları satar
Güya, çarşı pazar barışıktır.