Git Şiiri - Levent Özsayın

Git.
Öyle bir git ki;
Ardında bıraktığın sessizlik,
Bir çığlık gibi yankılansın bu şehrin sokaklarında.
Kapıyı çarpma ama;
Kapının kapanış sesi,
Kalbimin orta yerine saplanan bir veda olsun.
​Git.
Zaten bu aşk,
İki kişilik bir yalnızlıktı en başından beri.
Sen giderken,
Sadece eşyalarını toplamayacaksın;
Bütün "biz"leri,
Bütün o yarım kalmış hayalleri,
Ve o, hiç gerçekleşmeyen pazar kahvaltılarını da al yanına.
​Git.
Bakma arkana.
Eğer dönersen;
Yıkılan bir binanın enkazını toplamak gibi olur bu.
İnsan bir kez kırılınca,
Her yerden sızdırır o acıyı.
Sen giderken,
Benim hayatımdaki en büyük boşluğu inşa edeceksin aslında.
​Git.
Kendi uçurumuna kendin atla.
Ben burada,
Senin bıraktığın o ağır hatıraların altında,
Kendi kıyametimi yaşamaya devam edeceğim.
Git, çünkü kalman;
Bir yalanı, bir ömür boyu yaşamaya çalışmaktan daha kötü.
​Git.
Belki bir başkasının hayatında,
Belki de en ulaşılmaz hayallerinde bulursun aradığını.
Ama unutma;
Benim sana baktığım o ilk günkü masumiyet,
Seninle beraber,
O şehrin en karanlık sokağına gömüldü.
​Git.
Yolun açık olsun demiyorum,
Çünkü yolun nereye çıkarsa çıksın,
Senin vicdanın her zaman,
Bu terk edilişin enkazında yürüyecek.
Bir insan,
En çok kendi vicdanından kaçamazmış, öğrendim.
​Git.
Zamanın en zalim ilacıyla,
Birbirimize yabancı olacağımız günleri bekliyorum.
Şimdi git,
Ve bir daha asla,
Bana dair bir cümle kurma.
​Git.
Çünkü gitmek,
Cesaretin değil,
Bitmişliğin son durağıdır.
Ve ben artık,
Sadece kendi yalnızlığıma,
En çok da kendime dönüyorum