Giderler Şiiri - Kasım Kobakçı

Çölün kumlarına düşen izleri,
Kavruk rüzgarlarda uçup giderler.
Kızgın tepelerde yorgun dizleri,
Serin vahalara göçüp giderler.
*
Bedevi beyleri hurma altında,
Develer yürütür uçsuz bozkırda,
Kervanlar dizilir kumlar sathında,
Uzak menzillere aşıp giderler.
*
Mekke'nin şehrinde ulu nefesler,
Taif boğazında çınlayan sesler,
Yemen illerinde büyüyen hisler,
Geniş ummanlara taşıp giderler.
*
Hicaz çöllerinde bekleyen sırlar,
Asırlar boyunca suskun yatarlar,
Eski destanları kuma katarlar,
Zaman boşluğuna düşüp giderler.
*
Boz renkli atların yelesin yolan,
Zalim ordusuna korkular salan,
Ganimet bularak heybeler dolan,
Cenk meydanlarından coşup giderler.
*
Sina kumlarında yanan alevle,
Kabile beyleri yürür öfkeyle,
Sarsılır vadiler büyük hamleyle,
Zulmün kalesini ezip giderler.
*
Hurma ağaçları boyun eğerken,
Akşam yıldızları nurlar dökerken,
Ateşler yanarak aydın ederken,
Karanlık geceden kaçıp giderler.
*
Yırtık urbaları örter tenini,
Kalplere nakşeder ulu dinini,
Mevla'ya çevirip dürüst yönünü,
Sonsuzluk ufkuna dalıp giderler.
*
Bağdat çöllerinde kopan tufanlar,
Haksızlık önünde susmaz lisanlar,
Toprağa düşerek solan fidanlar,
Ebedi menzile varıp giderler.
*
Mazlumlar inleyip yeri delerken,
Zalimler tahtından yere çökerken,
Melekler buluttan rahmet dökerken,
Huzurun yurdunu seçip giderler.