Gidenlerin İzi Şiiri - Şevki Çiftçi

GİDENLERİN İZİ

Gidenlerin izi kalbde çok derin,
Her giden gönlümü yaralar gider,
Yollar mı yorgundur, yolcular mı kör?
Her giden gönlümü yaralar gider.

Umutlar üşürken köşe bucakta,
Bir avuç kül kalır yanan ocakta,
Veda yükü ağır, kalmaz kucakta,
Her giden gönlümü yaralar gider.

Gözümün ferinden çalar rengini,
Bulamaz bu ruhum artık dengini,
Kaybeder şu ömrüm hep ahengini,
Her giden gönlümü yaralar gider.

Geriye kalanlar sadece elem,
Kurudu mürekkep, yazmıyor kalem,
Bana dar geliyor koca bir alem,
Her giden gönlümü yaralar gider.

Zamanın eliyle solar resimler,
Unutulur bir bir bütün isimler,
Değişmez içimde kara mevsimler,
Her giden gönlümü yaralar gider.

Hasretin narıyla her gün tutuşan,
Gönül bahçesinde güller perişan,
Kalmadı ne bir iz, ne de bir nişan,
Her giden gönlümü yaralar gider.

Gönlümün içinde bitmez bir efkar,
Ne bir ses duyulur, ne bir haber var,
Yağan yağmur değil, sanki ah u zar,
Her giden gönlümü yaralar gider.

Dost bildiğim yollar oldu yabancı,
Dinecek mi bilmem kalbimde sancı?
Ben de bir yolcuyum, gidenler yolcu,
Her giden gönlümü yaralar gider.

Mevsimler yoruldu yıllar yoruldu,
Hayatın hesabı bende soruldu,
Sanki bu can veda ile vuruldu,
Her giden gönlümü yaralar gider.

Artık bu yolların sonuna geldim,
Kaderin elinden payımı aldım,
Kendi içimde bir başıma kaldım,
Her giden gönlümü yaralar gider.

Şevki Çiftçi