Gel diyorsun bana Şiiri - Muhsin Yener

Gel diyorsun bana
Bir gülün kaderini yüklenir gibi,
Bir dikenin sabrını taşır gibi
Ve ben bilirim;
Gül dediğin, kanamayı göze almaktır biraz.

Seveceksem seni,
Parmak uçlarımda açan yaraları da
Mukaddes bir emanet bilmeliyim.

Çünkü aşk;
Sadece gonca dudağa vurulmak değil,
Dikenin acısında da
Sadakatle beklemektir.

Gel diyorsun…
Öyleyse ben de geleyim;
Karanlığı omzuma alıp,
Yorgun yolları alnımdan silerek…

Sen gözlerime baktığında
Sustum diye anlamıyorsan beni,
Henüz aşkın dilini çözemedin demektir.
Zira seven insanın gözleri konuşur,
Lisan sussa bile…

Şu hayat dedikleri çakır dikenli yol var ya;
Ayağımızı kanatmadan yürünmüyor.
Lakin sen elimi bırakmazsan,
Ben bütün çölleri bahçeye çeviririm.

Tenimle örterim seni, diyorsun…
Ruhunla sararsın belki de…
İşte aşk budur:
Bir insanı dünya soğuğundan sakınmak.

Gel öyleyse…
Ama bil ki;
Bu kapıdan giren,
Sadece sevdaya değil,
Çileye de “eyvallah” demiş olur.

Ve ben,
Bir ömür boyu seni
Hem gülünle,
Hem dikeninle sevmeye razıyım.