Geceye atılan ağ Şiiri - Naile Öztürk

​Geceye ağ atmak gibiydi özlemin;
Bir yanı ümit, bir yanı sabır...
Karanlığın bağrında beklemekti seni,
Dalgaların dilinden adını sağmak.
​Her yıldız bir ihtimaldi o gece,
Her rüzgâr sesini getiren bir ulak.
Ben kıyıda kalbimi avuçlarken,
Deniz senin hatıranla kabarır, taşardı.
​Bilirsin ya;
Bazı sevdalar sığmaz gündüze...
Gece ister, sessizlik ister,
Biraz da yaralı bir göğüs kafesi.
​Bir balıkçı sabrıyla bekledim seni;
Karanlığın derinlerine ağ atan o adam gibi.
Belki tutarım diye bir gün,
Gözlerinden düşen o kayıp ışığı...
​Gece uzadıkça ağırlaştı vuruşu dalgaların;
Sanki deniz bile ezberlemişti içimdeki o boşluğu.
Yine bıraktım ağımı karanlığa;
Belki bu kez sen düşersin hatıraların arasından,
Belki bir gülüşün takılır yorgun ilmeklere.
​Çünkü bazı özlemler balık gibi değildir;
Tutulmaz...
Ama insan yine de vazgeçmez o bekleyişten.
​Gecenin en ıssız saatinde bekledim seni,
Yıldızlar bile yorulup sönerken,
Adını yangın gibi içimde taşıyarak.
​Ve bil ki;
Eğer bir gün o ağ çekilirse kıyıya,
İçinden sen çıkmasan bile diyeceğim ki:
"Bu deniz, sadece senin hatıranla güzeldi."