Gecenin Kalbinde Şiiri - Yücel Özkü

GECENİN KALBİNDE
Gitme demedim;
Yollar, ayak izlerini rüzgâra bırakmıştı.
Ben, içime düşen sessizliği
Yılların gölgesi gibi taşıdım.

Bir akşam gökyüzü eğildi,
Ay, omzuma gümüşten bir iz bıraktı.
Rüzgâr, adını söylemeden geçti;
İçimde taşın unuttuğu bir çiçek açtı.

Dokunmadın,
Yine de avuçlarım senden sıcak kaldı.
Bir ırmak gibi usulca çoğaldın,
Kıyılarım sessizce sana yürüdü.

Gözlerin,
Dağların koynunda uyanan ilk ışıktı.
Baktıkça içimde
Yolunu yitirmiş kuşlar yuva kurdu.

Şimdi gitsen bile,
İçimdeki ufuk senden vazgeçmez.
Sevda,
Sessizliğin bile adını ezberlemesidir.

YÜCEL ÖZKÜ
5 Ağustos 2026/22:28