Gecelerin Bana Seslendi Şiiri - Mustafa ...

Saat gecenin bilmem kaçıydı,
Şehrin ışıkları birer birer sönerken pencerelerde.
Ceketimin yakasını kaldırıp ayaza karşı yürüdüğüm o tenha sokakta,
Yalnızlığın soğuk nefesi değdi yüzüme.
Sarı sokak lambalarının altında, kendi gölgemle baş başayken,
Unutmak istediğim ne varsa döküldü kaldırımlara.
Tam da umudumu kestiğim anda, karanlığın içinden,
Gecelerin bana seslendi...

Eski bir teypten yayılan yanık bir türkü gibiydi sesin,
Demli bir çayın buğusunda, yarım kalmış bir cümlenin tam ortasında.
Araya giren yollara, yılların acımasız yüküne rağmen,
Bir rüzgâr esti usulca masamdaki devrilmiş küllükten doğru.
Kaçıp gitmek isterken bütün bu dertlerden,
Seni hatırlatan bir ses dolaştı odamın kuytu köşelerinde.
Aklımda hep o son bakışın, cebimde kırık bir çocukluk hayali.
Gecelerin bana seslendi...

Şimdi hangi şehirde, hangi yağmurun altındasın bilmem,
Hangi pencerenin önünde bekletiyorsun sabahı?
Ben hâlâ aynı adreste, aynı yalnızlığın nöbetindeyim.
Ne zaman gökyüzü zifiri bir siyaha bürünse,
Ne zaman bu koca şehir derin bir uykuya dalsa,
Ben senin adını söyledim karanlığa,
Bütün sustuklarımın yerine, hiç bıkmadan,
Gecelerin bana seslendi...

Şafak söküyor şimdi usulca penceremin kenarından,
Yıldızlar teker teker çekiliyor gökyüzünün sahnesinden.
Ama biliyorum, ne zaman akşam olsa ve gölge düşse sokaklara,
Sen yine orada olacaksın, o yarım kalan hikâyede.
Hiç gitmemişsin gibi, hiç kırılmamışız gibi,
Tam da kalbimin ortasından vurarak,
Gecelerin bana seslendi...