Payıma yokluğun düştü bu gece...
Gün doğumunu gözleyen,
mil çekilmiş gözlerim,
Sığınıyor karanlığın
o en koyu inzivasına.
Zihnimi rehin alan
o ürkek sessizlik,
Tımar ediyor odamın duvarlarını.
Kasvet kuşatıyor sol göğsümü.
Uzaklardan figan ederek
kopup gelince gölgen,
O çölleşmiş kalbimin çatlaklarına,
Özlemin gürül gürül
bir nehir gibi boşanıyor.
Fakat...Hükmü sürmüyor
bu yanılsamanın.
bir sis gibi dağılıyor siluetin,
İçi boşalmış bir kitap gibi
kalakalıyorum ortada.
O masum çehren
buharlaşıyor zihnimden.
Şimdi ruhumda,
O iki dünya arasında
sıkışmış hasretin...
Zalim bir yargıç gibi
cezalar kesiyor ömrüme.
İçimde bir enkaz,
Bağrımda dinmeyen bir yangın...
Dünyadaki hiçbir kelime
tarif edemiyor artık,
Beni böyle kimsesiz bırakan
bu sensizliğini .
Kayıt Tarihi : 21.08.2026 09:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!