Baba Şiiri - Kader Balinski

Kınalı yanaklarımda taşıdığım
eski bir hikayesin, Baba.
Çocukluğumdan kalan gölgelerle
göz bebeklerime
en sevdiğin kuş konuyor.

Toprağa bağlılığım,
göğe dokunma arzumla
çatlıyor içimde.
Baba, ben de o kuş gibiyim.
Koşmaktan yorulursam uçarım dedim,
kanatlarımı kırdılar Baba.

Biz iyi bakardık o kuşlara.
Çok severdik o kuşları.
Belki de hata ettik, Baba,
koymayacaktık kafese,
doldurmayacaktık heybemize.
Söylesene…
O yüzden mi kıydılar bize?