Geç Kalan Şiiri - Ömer Albayrak 2

Sana ulaşmayan her yol,
gelip kalbimde bitti.
Şehirler değişti, mevsimler eskidi;
ben, adını eskitemedim.

İnsan bazen birini sever,
dokunmadan.
Bir yağmurun,
camın öte yanında kalışı gibi...

Islanamazsın,
ama üşürsün.
Bana bıraktığın şey,bir hatıra bile değildi.
Sadece birkaç bakış,
yarım kalmış iki cümle
Ve ömrü tamamlayan bir eksiklik.

Kim bilir,
belki de aynı gökyüzünün altında
aynı yıldızı seçtik bir gece.
Sen dilek tuttun.
Ben, vazgeçmeyi öğrenmeye çalıştım.

Sana hiçbir zaman"Kal." diyemedim.
Çünkü bazı insanlar,
gitmeden de uzak olmayı başarırlar.
Sen öyleydin.

Beni en çok yoran,
kavuşamamak değildi.
Bir gün dönüp baktığında
bunca sevginin kıyısından geçtiğini
hiç bilmeyecek olmandı.

Ben seni kimseyle anlatamadım.
Çünkü adını söylesem,
şiir eksik kalıyordu.
Susunca kalbim.

Şimdi senden geriye
her akşam aynı saatte büyüyen ince bir hüzün kaldı.
Ne unutacak kadar az,
ne yaşayacak kadar çok.
Belki bir günbir yabancı gibi karşılaşacağız.
Sen, nazikçe gülümseyeceksin.
Ben ise içimden, bir ömrü sessizce toprağa vereceğim.
Ve kimse bilmeyecek...

Bir insanın değeri,
onu en çok sevenin kalbinde saklı kalır.
Ben seni kaybetmedim.
Çünkü hiç sahip olamadım.
Asıl kaybolüp tukenen
bir ihtimalin ömrüydü.