Gazel-i İnsan 3 Şiiri - Emrullah Çelik

Kendimi arar iken nice yollar yürüdüm ben,
Her menzilde başka bir hayâl buldum içimde.

Bazen bir dağ sessizliği çöktü bütün seslere,
Bazen çağlayan bir su misâli taştım içimde.

Bir gölge sandım yıllarca peşime düşen şeyi,
Meğer benden önce yürüyen varmış içimde.

Ne Kâbil bütünüyle sustu ne Hâbil tamam konuştu,
Bitmeyen bir muhasebe kurmuştu içimde.

Bir Yusuf sabrı beklerken kuyuların dibinde,
Bir Yakup ümidi hiç eksilmedi içimde.

Mûsâ'nın asâsı gibi dokundu bazı sözler,
Korkularım yarıldı birer birer içimde.

Yunus olup kayboldum kendi karanlığımda çok,
Adını andıkça genişledi derya içimde.

Bir karınca sesinden öğrendim aczimi bir gün,
Süleymân’dan kalma ince bir ölçü var içimde.

Ne kadar uzağa gitsem dönüp aynı yere vardım,
Meğer bütün yollar bana çıkarmış içimde.

Bir kapı aradım durdum yıllarca dış âlemlerde,
Aralanan kapı meğer gönüldü içimde.

Ne servetle çoğalırmış ne makamla büyürmüş insan,
Eksildikçe tamamlanan bir taraf var içimde.

Bir ses dedi gecenin en sessiz deminde bana:
"Aradığın hakikat senden ayrı değildir."

O vakit anladım ki bütün kıssalar birdir,
Âdem'den bugüne akan bir nehir var içimde.

Ne ermişim ne bilgeyim ne de seçilmişlerden,
Bir katre sır taşırım ummandan içimde.