Fukaranın Yaşı Şiiri - Kasım Kobakçı

Gözden akıyor fukaranın yaşı,
Ocakta pişmiyor garibin aşı,
Sırtı eziyor geçim denen taşı,
Eğildi toprağa kimsesiz başı,
Patronlar varlığa varlık kattılar.
*
Boş dönüyoruz kurulan tezgahtan,
Medet umulmaz şatafatlı tahttan,
Usandık yalan dolan kara bahttan,
Yüz çeviriyor herkes garip ahttan,
Tüccarlar altın üstüne yattılar.
*
Cepteki paralar hemen bitiyor,
Cüzdanlardaki delik çok büyüyor,
Üstümüze borç dağları yürüyor,
Dertler kederi peşinden sürüyor,
Ağa olanlar mülkü katladılar.
*
Görülmüyor sefaletin bedeli,
Esiyor soğukluk poyrazın yeli,
Tutmuyor nasırlı fukara eli,
Taşıyor içimde isyanın seli,
Kodamanlar küpleri doldurdular.
*
Derdimizi anlatsak kimse duymaz,
Defterdeki hesap asla kapanmaz,
Midedeki açlığa söz dayanmaz,
Uyuyan vicdanlar bir an uyanmaz,
Beyler saraya yenisin kurdular.
*
Kalmadı masada yenecek soğan,
Nefesi kesiyor derdiyle boğan,
Kararıyor gökte umutla doğan,
Bulunmaz etrafta nimete doyan,
Tacirler keseye gümüş yığdılar.