mahallemizin solgun mahzun kızı füsun
pencerede sessiz sakin oturuyorsun
belli belirsiz gülümsemende
mona lisa vâri bir efsun taşıyorsun
bakkal çırağı ile yolladığım mektuplara
cevap vermiyorsun
Dar, karanlık bir sokakta çıktılar karşıma
Durdum.
Onlar da öylece durmuş bakıyorlardı.
İtten köpekten korkmam da pek,
Bu kez irkildim!
neye baksam ne düşünsem çınlıyor şiir
aşka meşke meşe köşke döşer giderim
kâh çağlayan kâh ağlayan taşkın bir nehir
kalem olup yazana dek coşar giderim
gün olur kesilir durur çıkmaz bir nefes
ocak
ocak ayında soğuk bir gece
amaçsız arabamla geziyordum
onu önce durakta gördüm durdum
“gelin” dedim geldi
beyaz bir teni vardı kar gibi
çıkarırım pantolonumu
giyerim başka bir pantolon
ve olurum başka bir insan demiş bertolt brecht
ben de çıkarırım giymem
olurum bahar delisi
o yaşam nehrinin gizemli bir bendi mi
erkeklerin zaafı kadınların fendi mi
ne kaçmak mümkün ondan ne kurtulmak ölmeden
yoksa bu dertli keyif hayatın ta kendi mi
(aralık ‘04)
bulanık izbe beyinlerde
örümcek özeniyle örülmüş
aptallık ve bilgisizlik ürünü
sayısız ayıp
insan doğası
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!