Fırat Gül Şiirleri - Şair Fırat Gül

Karanlık bir gece daha, ve gökyüzünde hasret rüzgarına kapılmış yalnız bir gönül, akıyor hüzün dolu bir gemi; yüreğimin denizinde kopan fırtınada. Ağlamak çare değil biliyorum, yada sessiz bir çığlık atmak yüreğimin derinliklerinden; umut misali, sevmek kabullenmek değil biliyorum, Aslı ile Kerem misali ölmek; ve yeniden dirilmek bir mahşer sabahı.

Beni arar da bulamazsan bir sabah vakti; suçu gözlerinde ara. Aynanın karşısına geçip bir de sen dene gözlerine bakmayı,o zaman göreceksin gözlerinin içinde ebedi sevmiş ve sevecek olan bir sevda mahkumunu. Ve anlayacaksın kalpten sevgimin utangaç tavırlarını.

Ellerim kalbinin yangınını donduracak kadar soğuktu, ve gece ah bu gece neden bu kadar karanlıktı? Kalbini neden hissedemiyordum avuçlarımda? Sevdamız bu karanlığı aşkımızın ateşiyle aydınlatalım. Aydınlatalım ki bir daha kaybolmasın aşkımız karanlıkta, birdaha ölmeyelim sevgimizden habersiz.Kavuşalım her daim cennet bahçelerinde.

Şimdi yağmurları savuruyor rüzgar,
Yüreğimde oluşan sellerin önünü alamıyorum,
Fidanlar büyüyüp ağaç oluyor,
Ama sen !Ah sen !
Hala yüreğimde yaramaz küçük bir çocuksun.
Beyaz elbiseler in üzerinde,

1.
Sensizlik ;
Kalbimin en solunda yaralı bir kuş misali ，
Açarcasına kanatlarını göç vaktine yakın.

Sensizlik ;

Biz geceyi de sevdik yaşantımızın belirli vakitlerinde ，
Küçümsemedik ayışığını， güneşi seyrederken，
Biz yoksulluğu da tattık kadim insanların zengin gönüllerinde ，
Hiç etmedik feryat ，canımız acısa da cahilin sözlerinden.

İnsanı da sevdik kalbimizin her çarpışında，

Bir ayrılık daha meçhule Diyarbakır; Kaybolurken gözbebeklerimde o devasa surların,
Ve yitirirken sihrini sevgi dolu bakışlarim; Sabretmek kalır gönlüme,
Ve katlanmak düşer lalezimin hasretine.

Bir seher vaktiydi,
Ve kuşlar yeni uyanmıştı zifiri karanlıktan,

Matemli rüzgarlar harap etmekte gönlümün sevdalarını,

Ve bir çocuk intihar etmekte kalbimin uçurumunda.

Güller birer birer solmakta ,

Çekilmişse mahsum bir çocuğun fotoğrafları kanlı ellerle,
Yaşamak boşadır dünyanın cennetlerinde.

Ey ölüm;
Kısa gecelerin uzun düşünceleriyiz biz,
Her yanımız ayrı bir hayale gebedir.

Sebepsiz gidişlerim,oluyor bazen,
Ağlayan gözlerim,kör oldu zaten.
İnsanlar üstüme,üstüme gelir,
Kabuslardayım,kabuslardayım.

Islak ıslak,bakma öyle,

Sarılmak boşunaydı dünyanın yalan bakışlarına;
Bilirdik ölüm bahaneydi ，insanoğlu sıkılmıştı dünyadan.

Güler geçerim yaşanmışlıklara;
Çünkü bilirim gerçekleşmesi yakındır deli dolu hayallerin，
Kaybolması yakındır düş gemisinin hırçın sularda.

Ölüm gelmiş dünyaya da nafile
Kurtulamaz hanilerle faniler
Kimi hastalıktan gider ölüme
Kimi, ise çaresizlikten bogulur