Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

bu hayatta
en çok
çiçekleri severdim
ben...
ki
o çiçeklerde;

AŞK...
yağmur yokken;
sırılsıklam ISLANMAK,
rüzgar yokken;
tiril tiril TİTREMEK...
güneş yokken;

yaşam,
bulutlar gibiydi
ki
gökte
çizgi çizgi
uzayıp giderken

aşk,
sembolünü arıyordu...
geldi,
kırmızı gülü buldu...
gül,
vitrindeydi

aşk,
elimde;
öyle bir ateşti ki
o elimde durdukça
korları hep yüreğime düşüyordu...

aşk için,
cemreler mi düşmeliydi?
bir iki üç diye...
aşk için,
baharlar mı gelmeliydi?
mart nisan mayıs diye...

bu dünyada
aşka ait ne varsa
bir çöp ev tutkusuyla
toplayıp doldurmuştum
gönül boşluğuma
nasıl sığmıştı

aşk,
önce gözlere
sonra sözlere bakardı...
aşk,
önce gönülleri
sonra nefesleri yakardı...

aşkın güneşi
gözlerinde doğmuştu...
kirpiklerin bana şemsiye tutmasa
yüreğim yanıp kül olmuştu...

aşkın çiçekleri

iyi bir betonun
oranı belliydi
suyu
kumu
çimentosu
üçü bir arada