Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

bahar,
güneş sende
renkleriyle doğar
çiçekler sende
kokularıyla coşardı...
bahar,

ben,
güz'e
gel demedim ki
o geldi,
bedenime kuruldu...
ben,

güzün;
neleri yoktu ki;
gülleri...
rüzgarları...
yağmurları...
benimse

ölümün
yaşı yoktu
her yaşta ölünürdü...
öldükten sonra da
hepimizin yaşı
nasıl olsa

arkamdan
bir ses duyardım,
''- arnavutttt...'' diye
hemen dönüp bakardım
benmişim gibi! ...

gözlerin,
güzelliğe baksın...
ellerin,
güzelliği sarsın...
sözlerin,
güzelliği anlatsın...

aşkı,
efsanelere koymuşlar
kim inanır kim inanmaz diye
tarihin içine salmışlar
haydi rastgele! ...

insanda,
öyle bir
sindirim sistemi var
ki,
ağızdan başlar
fiziksel olarak besinleri

sesinin titremesinde naz
elinin titremesinde haz varken
yüreğimde fırtınalar kopardı
sen dudağımdan öperken...

hayalin duvarda belirmesi sihir

yüreğim,
senin rüzgardaki
sesine kapılmış
limitleri aşmış
cezayı göze almış
öyle bir uçup gidiyordu ki