Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

çiçek;
tohumdu,
topraktı,
suydu,
güneşti
insan da öyle....

ey,
her durakta
bazen de
durak harici duran
minibüs ruhulu
kadın,

biz,
kimi şeyleri
ne güzel betimlerdik
bir fıkra gibi
bir roman gibi
işsiz güçsüz birine

ben,
kimdim?
biraz babam
biraz anam
en çok da
elim,

güneş oldum,
saçlarında...
gölgen oldum,
etrafında kırıldım...

ışık oldum,

nasıl bir aysın sen?
içinde bahar var
içinde yaz var
içinde kış var
içinde aşk var
içinde hüzün var

güz bile
ben gidiyorum
demeye hazırlanırken
yılbaşı çiçeğim mutfağımda
yeni dünya komşumun bahçesinde
çiçeğe dönüyorsa

gecenin yarısıydı
boğazkıyısına oturmuş
beykoz sırtlarına doğru bakıyordum...
bir de ne göreyim
ay ortadan ayrılmış
benim kalbim gibi

annem...
annem...
canım annem...
bir ata binmiş
köye doğru gelirken
öyle bir türkü tutturmuştun ki

gözlerim yumuktu
bakışlarım yamuk mamuk
koşuyor gibiydim
ayaklarım çarpık çurpuk
fonda bir müzik
o bile abuk subuk...