Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

iki hece
bir kelime
ne kadar yakışıyordu
senin diline
bir de
dilin döndüğünde

Günler günü kovalardı
Gecelere ay doğmazdı
Gözlerimde yaş kalmazdı
Babam öldüğünden beri...

Önce yapraklar solmuştu

dua,
inancın silahıydı ya
çektik silahımızı
ölüme karşı
ellerimiz havada
teslim olmuş

düşünce; çığlık çığlığa bir eylemdi...
ne ışık ne ses asla ona yetişemezdi...
düşünmek Tanrı'nın en güzel hediyesiydi...
oysa Tanrı'nın zavallı kulları bunun bilincinde değildi...
düşünen insan söyler zorba liderler buna hep içerlerdi...
aşk da öyle...

onlar,
en uzun gecede
uçtular gecesi olmayan cennete...
onlar,
bu geceye kadar yaşamışlardı
sınırları misak-ı milli olan bu güzel ülkede...

işte,
bu benim
en büyük salaklığım
içimdeki seni yıldızlaştırıp
gecelerin sonsuzluğuna salmışlığım...
sonra da

ben,
bir enerjiydim
toprak+su+ateş
ve tanrının nefesiydim...
ben,
bir enerjiydim

bu nasıl
bir dünya
kardeşim böyle
eskiden
evlatlar boyun eğerdi
aile büyüklerine

ölüm,
melodi gibiydi
yani evrenseldi...
bir gün
bulutlara
komşu olunca

hani
bazen
bazı sözleri
söylemekten çekinip
ağzımızın içinde
geveleyip dururuz ya