Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

çocukluğumda,
alfabe'den önce
hz.Ali'nin;
atını kılıcını
menkibelerini öğrenmiş
ve de en çok

işte bu...
aklıma gelmeyen
başıma geldi
bir de ne göreyim
ayaklarım bağlandı...
sürünmekti...

ağaçlar ayetti,
dalları ibadet...
yapraklar ayetti,
çiçekleri ibadet...
meyveler ayetti,
çekirdekleri ibadet...

ikimiz
gönüllerimizde
ayn yoğunluğu yaşıyordu
inan ki
gözlerimiz
birbirine değince

kar,
bir senfoni gibi
göğün derinliğinden
yer yüzünün çirkinliklerine
lapa lapa düşüyor
ve onları

aşk,
sen gelince;
bir rüzgar eser içime
güneş kokar
hava kokar
yağmur kokar

Aşk,
Bir yolunu bulur
Gelir durur…
Gelir de
En onulmaz yere
Dokunur durur…

aşk,
senin duyduğun kadar
benim...
benim duyduğum kadar da
senindi...
yoksa

aşk,
bir melodi gibidir.
nasıl ve nerede çalındığı
belli değilse de
sen onu
dinlemeyi dene...!

aşkı,
gözlere seren benim
aşkı,
sözlere çeviren benim
aşkı,
gönüllere yerleştiren benim