Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

bugün;
ben sekiz
annem yirmiyedi
babam otuz yaşındayken
kasap sokaktaki evimizin
ikinci katındaki

ellerini,
eli olmayana
gözlerini,
gözü olmayana ver...
elsiz ol sen...
gözsüz ol sen...

Maviler,
Denizlere bulandı
Denizler gözlerine...
Dokundum denizlere
Gözlerin kaldı
ELLERİMDE...

elmanın
altında uzanmış
yaprakları arasından
göğe bakarken
bir yandan da
düşünüp duruyordum...

GÜNE ÖNCE,
EMEKÇİLER BAŞLAR...
güneş doğmaz üstlerine
sanki onlar islami felsefedeler...
SONRA DA
OKUMUŞ-YAZMIŞLAR...

ver elini...
ver elini...
verdiğin kadar sensin...
ver elini...
ver elini...
tuttuğum kadar bensin...

güneş yoksa;
renk olmaz şekil olmaz
karanlığın hükmünde
el olmaz göz olmaz
güneş yoksa
yön bile

Deniz,
Ufka uzanmış
Sere serpe
Asude mi?
Asude,
Rüzgarını bekliyor

aşk,
kazılmasa da
derindi...
kazılsa bile
bulunmazdı dibi...

aşk,
bir çizgi çekerdi
kaşından kirpiğinden
gelip senin gözlerinden
aşk,
bir günah işlerdi