Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

insanın,
susması değil
konuşması kendini...
doğanın ise
konuşması değil susması
kıyametin gelmesini

insan,
buydu işte;
ruhunun derinliğinde
melodileri bulup çıkaran...
bulunan melodileri
sazlar eşliğinde yorumlayan...

önce;
küçük çocuklar başladı,
mendil satmaya..
cam yıkamaya...
sonra;
çocuklar,

rüzgar ıslık çaldı...
karanlık ıslık çaldı...
korkular sağanak sağanak
ruhum sırılsıklam kaldı...

sessizlik ıslık çaldı...

GÜNEŞ,
GÜÇSE DE
HER SANİYE
İÇİ İÇİNİ
İÇİN İÇİN YEMEKTE
VE

gülüm,
adın dilimde
kokun nefesimdeydi...
öyle ki...
tadın gelirdi dilime
adını her söylediğimde...

güller...
dalında;
GÜNEŞİN..
koparınca;

Gül,
En güzel
Yaprakların arasında...
Yaprak,
En güzel,
Gülün iki yanında dururdu....

böyle güle leke yakışmaz...
onu gören bülbüller hiç susmaz...
beyaz güle gülen göze nazar yakışmaz
o yar böyle gülünce güneşler hiç batmaz...

böyle aşka dert yakışmaz...

haydi dostlarım,
hani kiliselerde var ya
günah çıkartma odaları
eğer biz söyleyemiyorsak
içimizdeki günahları
bir kağıt, bir kalem