Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

yaşam;
bir dersti
almasını bilene
bazen,
cevap vermek
zor da olsa

rüzgar esmeyi,
bulut gelmeyi,
yağmur düşmeyi unuttu
adına,
'' küresel ısınma '' dendi...

gün doğunca
çiçek açınca
aşk,
gönülde olunca
her şey
güzel...

işte böyleydi
bu toprağın hikayeleri
yaşayan yaşar
yaşayan anlardı...
babam YAŞAR 50 sine
ben babamla 28 İme kadar

yaz aşkları vardı,
gönül tellerine değmeden
kanatlanıp giden...
yaz yağmurları vardı,
toprağa geçmeden
buharlaşıp bulutlara dönen...

bir masal mıydı?
içinde olduğum beden
dışında olduğum evren
bir anlatan olsaydı da
dinleyen olsaydım ben...

güneş,
kırılıyor dökülüyor
damlaların arasından
geçmeyi deniyor
bir türlü başaramıyordu...
güneş ile yağmurun

köyümde,
yaz geceleri
sırtüstü yatardım
otların ve toprağın kokusuna
duygularım coşar
gönlüm şarkılar söylerdi

neler neler
düşüyordu yerlere
olmuş meyveler
vakti gelmiş bedenler
kimi birer birer
kimi bir fırtında hep beraber

senle ben
yüz yüze gelince
bir görünmez ateş başlardı
ocağı korsuz
bacası dumansız
o küçük yüreklerimizde