Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

kelebek,
hep ışığa koşardı
çıktığında kozadan
yanmak nedir bilmezdi o,
karanlığın korkusundan...

kelebekler,
ölüme hiç yakışır mıydı?
o nezaketleriyle
o dans edişleriyle
ölümler,
onlarda güzelleşirdi

nasıl bir hayattı bu?
hepimizin en çok yaptığı şey
numara yapmaktı...
biri birisine
''-numaracı...'' diyorsa
inanı ki

kendi
kendime
iyiyim galiba
diyordum...
zira,
iyi düşünmeye

kirazlım
ne kadar nazlı
ne kadar da edalıydın
kirazlım
mor dağların eteğinde
gömgök bulutlara saklıydın....

seni,
hiç kırmak istemezdim...
lakin,
öyle açık verdin
ki...
Melih kardeşim de

kimi parmak,
sofralarda kırık toplar
FUKARADIR...
kimi parmak,
karanlığa yol tutar...
LAMBADIR..

sevdim...
kimse bilmeden
kimse öğrenmeden...
sevdim...
yaşamı bildiğimden
yaşamak istediğimden...

ömürler,
yıllara sığmasın
yıllar durmasın artsın...
yıllar,
mevsimlerde kalmasın
mevsimler dönsün çağlasın....

iyi ki
gece olmuştu
gökte yıldızlar
bahçemde ateş böcekleri
yanıp sönüyordu...
iyi ki