Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

Paris;
sen,
sadece SEN miydin?
beni
hiç bilmez miydin?
beni bilmesen de

kırık bir aşkla
kırık bir yüreğin içinde
elim-yüzüm çizik
üstüm-başım yırtık
her tarafım kanlı-sızılı
paramparça yaşamaktaydım

o şarkıyı dinlerken
gözlerin gelirdi aklıma
hemen...
işte
o an;
rüzgarlar eser

annem,
dün gece
rüyamdaydın yine...
sadece yüzünü görüyordum
etrafındaysa
yeşile benzer bir maske

geceler söylerdi,
sana söyleyemediğimi
duyurmadan kimselere
yastığımın üstünden
yorganımın altından
rüyalarda gizlice...

şeklim var...
ağırlığım var...
evrende bir yerim var...
lakin cisim değilim...
zira benim ruhum var...!

ben,
bir rüzgar olsam
sen,
bulutum ol isterim
seni önüme katıp
lime lime eder

rüzgar,
doğanın hediyesiydi...
doğa;
dalları, yaprakları, otları...
bulutları, yağmurları, dalgaları...
saçları, kokuları illa ki de aşkları

rüzgar kudurur
dalgalar köpürür gelir
kıyılara duvak olurdu..
gönlüm kudurur
duygularım köpürür gelir
dudaklarımda şarkı olurdu...

rüzgarlar eser,
yağmur gelsin isterim...
canım,
toprak gibi kavruk
gülsün isterim....