Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

kara toprak,
aşıkın dediği gibi
en sadık yarimiz sendin
el-alem bir ip buldu mu
ucundan ucundan çekerken
sen hepsini birer birer örter giderdin...

deniz;
suların ellerimdeydi...
köpüklerin gözlerimde...
yosun kokuların nefesimde...

deniz;

deniz;
o köpükler içinde
umudun rengini unutursa...
deniz;
o dalgalar içinde
işin tuzunu kaçırırsa...

özlerdim gözlerini
gözlerime girmeden
bir de girdileri mi?
çıkamazdım içinden
öyle derindeydiler ki
boğulur kalırdım keyfimden...

ağaçlar,
ormanları
bırakıp giderse...!
kuşlar,
balık olmayı denerse...!

derdimi,
resmeyledim
dumana sardı
cam çerçeve...
derdimi,
çizeyim dedim

bu ifade
ne kadar yanlış
devlerin aşkı diyorlar
oysa ki
aşkı yaşayan
ufalanıp kırıntılar toplamakta

devlet;
dediğin ne ki
biraz sen,
biraz da ben...
eğer;
ben seni,

duygular;
sesten mi? ...
gözden mi? ...
nefesten mi? ...
gelirdi....
duygular;

dilim,
hep senle savaşırdı
adınla-tadınla
balın,
ganimeti olur
kalırdı dudaklarımda