Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

ağaçlar,
yapraklarını dökerdi
güzle...
insanlar,
yaşlarını dökerdi
hüzünle...

içimdeki çocuk
beni benden çok
yönetmekte...
ne kadar,
''cız...''
deseler de

güneş,
içimdeki aşkı
çiçeklere serdi
biçimden biçime
renkten renge...
bakınca,

içimden;
nice duygular çağlıyordu
beni anlatan sadece
gözlerimden düşenlerdi...
içimden;
nice sözcükler fışkırıyordu

bakma sen,
doğanın
kışın soyunmasına...
zira o,
hep öyle soyundukça
bize bir çok şeyler anlatmakta...

ahirini
arıyorsan eğer
sen rüyalarına sor
yumulu gözler görürken
kapalı dudaklar konuşurken
mesafeler nefeslerin altında erirken

insanın;
ya pantolonunda
ya gömleğinde
mutlaka bir cebi olmalı;
ellerini içine sokup
ıslık çalabilmeli

haydi dostlar
zaman,
o zaman
elimize almalıyız
kocaman bir balta
ve de

cinsiyetimizi
seçme hakkımız
yoksa
bize düşen;
her dişiyi
her erkeği

kelebek,
mevsimini bekler
mevsimi gelince
gününü bekler
günü gelince
uçar..