Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

”günaydın…..”
kelebek,
ömrün kısa da olsa…
renklerin
yediden fazla…
kanatların

dağlar,
yerin kazıklarıydı...
bu da bir
Tanrı buyruğuydu...
oysa...
bu dünyada

seslerim rüzgarda kaybolsa da
sesleneceğim sana avazım yettiğince
rüzgar ve kuşlar bani makaraya sarsa da
çözüleceğim sana iplerim yettiğince...

duygularım bulutlarda kaybolsa da

Karanlık,
Karanlığa bulaştıkça
Koyulaşmakta...
Eller..
Gözler..
Yönler..

kelebekler
ve kar taneleri
sizdiniz
bu dünyada
en çok sevdiklerimden
ama

kar tanesi
allanıp pullanıp
iniyordu yeryüzüne
o sessiz senfoni eşliğinde
sonunda eriyeceğini bile bile....

Karanlık,
Karanlığa bulaştıkça
Koyulaşmakta...
Eller..
Gözler..
Yönler..

bir resimdi...
gözlerimde donup kalan...
bir çığlıktı...
kulaklarımı yırtıp geçen...
bir insandı...
sedyede battaniyeye sarılan...

güneş;
dağlarda
moruna mor,
denizlerde
kızılına kızıldı...
sevda;

bir elim vardı,
bir de yüreğim...
sana uzattığımda
avucum sıkıca kapalıydı...
ve şıpır şıpır kan damlıyordu...