Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

ağaç;
yeşillenince doğaya,
kesilince sobaya yakışır...

yaprak;
dalında güneşe,

deniz dalgasıyla...
gök martısıyla,
bu dünyanın
keyfini sürüyordu...
dalga denizine...
martı göğüne,

aşık olduk...
bu da mı kabahatti?
bilemedik...

tamam...
kabahat bizdeydi de...

aşkımı;
rüzgarlara fısıldadım...
aramızda,
mesafe kalmasın diye...
dağlarımız aşılsın..
yollarımız kısalsın...

rüzgar,
aralığa girmişti...
aralıkta;
daha sert esiyor..
daha çok üşütüyordu....
rüzgar,

annem;
gören,
gözlerinin içi gülüyor diye
sana bayılıyordu..
oysa..
bilen biliyordu ki

ağırlığın...
biri vardı ki,
yemekten sonra konardı
gözlerimin üstüne..
uyusam! ..
yüzde yüz geçerdi..

ağaç; kurur,çürür devrilir...
beden; tutsak edilir,sürülür...
gönül; hep isyandadır,
O sadece aşka eğilir...

fikret turhan-yalova,

mendile işlenirdi
isimler,
mavi mavi...
özlem bastığı zaman
yürekleri...
öpüp koklanırdı

aşk...
tok oturmaktı
duygu sofralarında
onun,
bismillahı yoktu
zira..!