Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

ay ışığı;
kış geceleri,
karların üzerine düşerdi...
beyaza beyaz...
ki...
adına derlerdi,

Garibandı...
Ali Efendi,
AH'LARI yükledi ömrüne
VAH'LARLA da gitti..!
Garibandı...
Ali Efendi,

sen,
alnımın yazısıydın...
istesem de
SİLİNMEZDİN..!

ben,

annem..,
sen olmasaydın...
ben de olmayacaktım...
annem..,
sen iyiki vardın...
ben ömür boyu kölen olacaktım...

bir anlam taşıyordu
gökteki o bulutlar;
içlerinde yağmurlar...
inatlarında yıldırımlar...
ya sele dönüp
sürükleyip giderler...

şarkılar söylerdim,
kulaklarına...
şiirler yazardım,
dudaklarına...
ne olur...
beni anla...

Ay'a...
aldanırdım...
suya vurunca...
Su'ya...
inanırdım...
sen içinde olunca...

aynı ateşte yanan
iki çöptük...
ki...
yandıkça,
birbirine sarılan...
sarıldıkça,

ay mıydı?
hayal olan...
yoksa,
o şehir mi
ay ışığında kalan...

yağmur doğanındı...
yer gerekti...gök gerekti...
rüzgar gerekti...bulut gerekti...
aşılayıcı toz gerekti...
sonrası;
kararı bereket...